فرهاد
کاربر

ایا رسیدن به سرعت نور امکان پذیر هست یا خیر؟

ایا رسیدن به سرعت نور امکان پذیر هست یا خیر؟ و در صورت امکان وقتی به سرعت نور برسیم چه اتفاقی رخ خواهد داد؟

پرسش‌های مرتبط

لطفا ابتدا وارد شوید تا بتوانید پاسخ دهید.

3 پاسخ

  1. رکورد سرعت رکورد کنونی سرعت در دست سه فضانوردی است که با هم ماموریت آپولو ۱۰ را انجام دادند. این سه فضانورد ۴۶ سال قبل یعنی در سال ۱۹۶۹ به سرعت ۳۹.۸۹۷ کیلومتر بر ساعت نسبت با سیاره زمین رسیدند. جیم برِی یکی از اعضای شرکت هوافضایی لاکهید مارتین می‌گوید: «صد سال پیش، بشر فکرش را هم نمی‌کرد که به سرعتادامه مطلب ...

    رکورد سرعت

    رکورد کنونی سرعت در دست سه فضانوردی است که با هم ماموریت آپولو ۱۰ را انجام دادند. این سه فضانورد ۴۶ سال قبل یعنی در سال ۱۹۶۹ به سرعت ۳۹.۸۹۷ کیلومتر بر ساعت نسبت با سیاره زمین رسیدند. جیم برِی یکی از اعضای شرکت هوافضایی لاکهید مارتین می‌گوید: «صد سال پیش، بشر فکرش را هم نمی‌کرد که به سرعت ۴۰ هزار کیلومتری در فضا برسد.»

    اما ما می‌توانیم دوباره به آن رکورد و حتی بیشتر از آن دست پیدا کنیم. برِی برای ناسا کار می‌کند و قرار از در پروژه‌ی آتی خود آن رکورد ۴۶ ساله را بشکانند. فضاپیما اوریون جزو آخرین فضاپیماهای ناسا است و قرار است در ماموریت سال ۲۰۲۱ خود به مریخ هم سفر کند. طراحان اوریون در حال حاضر به شکلی برنامه‌ریزی کرده‌اند که سرعت آن تا ۳۲ هزار کیلومتر بر ساعت برسد. اما تنها با تکیه بر ساختار اوریون می‌توان رکورد آپولو ۱۰ را زد.

    اما حتی فضاپیمای اوریون هم برای نشان دادن قدرت سرعت بشر طراحی نشده است. بری می‌گوید: «ما عملا هیچ محدودیت سرعتی نداریم، جز سرعت نور.» سرعت نور به یک میلیارد کیلومتر بر ساعت می‌رسد. آیا ما می‌توانیم فاصله رکورد ۴۰ هزار کیلومتری تا آن را پر کنیم؟

    آیا می‌توانیم به سرعت نور برسیم؟

    آیا می‌توانیم به سرعت نور برسیم

    خوشبختانه سرعت از نظر فیزیکی برای ما مشکل‌ساز نیست. مادامی که سرعت نسبتا ثابت و در یک جهت باشد، ما می‌توانیم آن را همراهی کنیم. انسان، در تئوری، می‌تواند تا نزدیکی «محدودیت سرعت کیهانی» یعنی سرعت نور سفر کند. اما حتی اگر ما از نظر تجهیزات نیز بتوانیم به سرعت‌های بالا دست پیدا کنیم، آیا می‌توان با خطرات احتمالی آن کنار بیایم؟ حال اگر پا را از سرعت نور فراتر بگذاریم، آیا باز هم می‌توانیم خطرات آن را می‌توانیم بپذیریم؟

    مشکلی به نام نیروی گرانش!

    بشر می‌‎تواند به سرعت ۴۰ هزار کیلومتر بر ساعت برسد و از آن سرعت مدام بالاتر یا پایین‌تر رود. اما تغییر سریع سرعت می‌تواند برای ارگانیسم انسان مهلک باشد. اگر از سرعت‌های بسیار بالا به یکباره به سرعت صفر برسیم، چه پیش خواهد آمد؟ دلیل آن چیست؟ یکی از ویژگی‌های هستی «اینرسی» یا همان «لختی» است. اینرسی خاصیتی از یک جسم است که در برابر تغییر سرعت یا جهت حرکت جسم مقاومت می‌کند. مفهوم اینرسی قانون اول نیوتون نیز آمده است: «قانون اول نیوتن می‌گوید هرگاه شی با سرعت ثابت در حال حرکت باشد مادامی که نیروی خارجی به آن وارد نشود به حرکت خود ادامه خواهد داد.» بری می‌گوید: «سرعت ثابت برای بدن انسان مشکل‌آفرین نیست. ما باید نگران تاثیر افزایش سرعت بر بدن باشیم.

    حدود یک قرن پیش و همزمان با اختراع هواپیما، علائم عجیبی در خلبان‌ها دیده شد. از دست رفتن موقتی بینایی، سنگینی و بی‌وزنی از جمله این مارد بود. عامل اصلی آن نیز نیروی گرانش بود. آزمایش‌های این چنینی که در حالت عمودی بدن (هر دو حالت: از سر تا پا و از پا تا سر)، انجام می‌شود نیز نتایج عجیبی را به همراه داشته است. تارگی چشم و اختلال در بینایی، بی‌هوش کامل و حتی احتمال سکته نیز وجود دارد و مشخص نیست که در سرعت و شرایط دیگر چه اتفاقاتی خواهد افتاد.

    یک انسان معمولی می‌تواند تا حدی نیروی گرانشی را تحمل کند. خلبان‌ها با کمک لباس‌ها و آموزش‌های ویژه نیز می‌توانند حد بیشتری را کمک کند. انسان می‌توان به صورت موقت نیروهای گرانشی بالاتر را نیز تجربه کند، اما تعداد کسانی که می‌توانند نیروی گرانشی بالاتر را برای مدت بیشتری تحمل کنند انگشت‌شمار است. کاپیتان اِلی بیدینگ جی.آر. توانست در سال ۱۹۵۸ نیروی گرانشی ۸۲.۶ را برای یک دهم ثانیه تحمل کند. او هوشیاری خود را از دست داد، اما تنها جای چند کبودی بر روی بدن ماند.

    در فضا وضعیت چگونه است؟

    فضانوردان نیز بسته به فضاپیمای خود، نیروی گرانشی بیشتری را تجربه کرده است. آن‌ها هنگام برخاستن فضاپیما و هنگام ورود مجدد به جو، نیرویی معادل سه تا هشت نیروی گرانشی را تجربه می‌کنند. از طرفی دیگر، بیشتر نیروی گرانشی از جلو به سمت پشت بدن وارد می‌‎شود و به لطف تجهیزات جدید، شرایط خیلی بهتر شده است. احساس فضانوردی که با سرعت حدودی ۱۶ هزار کلیومتر بر ساعت در فضا در حرکت است، با احساس یک مسافر هواپیمای بازرگانی تقریبا مشابه است.

    فضاپیمای اوریون

    فضاپیمای اوریون
    اگر نیروهای گرانشی برای سفرهای طولانی‌مدت اوریون مشکل‌زا نباشد، سنگ‌های کوچک فضایی مشکل‌زا خواهند بود. سرعت این خرده سنگ‌ها می‌تواند تا ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ساعت برسد و قدرت نفوذ بالایی هم خواهد داشت. دانشمندان برای حفاظت از فضاپیمای ارویون و فضانوردان آن از یک لایه محافظتی به ضخامت ۱۸ تا ۳۰ سانتی‌متر استفاده کرده‌اند. آن‌ها علاوه بر لایه محافظتی، از تجهیزات حفاظتی هوشمندی هم استفاده کرده‌اند. بری می‌گوید: «ما باید برای هر خرده سنگ برنامه‌ای داشته باشیم.»

    تامین غذای فضانوردان، مشکلات روانی و همچنین آثار پرتوها بر بدن از جمله مشکلات سفرهای طولانی مدت فضایی است. اما سرعت بالاتر می‌تواند حل این مشکلات را تا حدی حل کند.

    نسل بعدی سفرهای فضایی

    بی‌شک سرعت بالاتر مشکلاتی را نیز به همراه دارد. سیستم‌های پیش‌رانشِ قدیمی نمی‌توانند سرعت‌‎های بالاتر را تضمین کنند. بری می‌گوید: «خوشبختانه ما توانستیم سیستم‌های پیش‌رانش جدیدتری را طراحی کنیم که می‌توانند در سرعت‌های بالاتر نیز کارایی داشته باشند، اما باید منتظر انقلابی در سیستم‌‎های پیش‌‎رانش باشد.»

    اریک دیویس پژوهشگر برنامه پیش‌رانشیِ ناسا بوده است. این پروژه شش سال به طول انجامید و در سال ۲۰۰۲ نیز به پایان رسید. او سه شیوه اصلی رسیدن به این سرعت‌های بسیار بالاتر را در سه مورد خلاصه می‌کند: شکاف، هم‌جوشی و نابودی پادماده.

    روش اول جداسازی اتم‌ها است، مانند کاری که در راکتورهای هسته‌ای صورت می‌گیرد.

    روش دوم نیز هم‌جوشی است که در آن، اتم‌ها با هم ترکیب شده و اتم سنگین‌تری را می‌سازند. انرژی خورشید نیز از طریق همین فعل و انفعالات تامین می‌شود، اما بشر فعلا به آن دسترسی ندارد.

    روش سوم اما به نظر بهترین گزینه است. وقتی دو ماده به هم نزدیک می‌شوند، آن‌ها یکدیگر را از بین برده و انرژی به جای می‌ماند. امروزه تکنولوژی کافی برای تولید و نگهداری آن نیز وجود دارد، اما باید اذعان داشت که تولید پادماده در اندازه کافی نیازمند تجهیزات نسل جدید است که خود چالشی بزرگ است.

    در نهایت اما با کمک موتورهای با سوخت پادماده می‌توانیم در طول ماه‌ها و سال‌های به سرعت‌های بیشتر و بیشتری برسیم و فضانوردان را از گزند نیروهای گرانشی در امان نگاه داریم. اما سرعت‌های بسیار بالا ناگزیر بر روی بدن تاثیراتی هم دارد. البته برای مشکلات احتمالی نیز راه حل‌‎های مطرح شده است. اما برخی معتقدند که تا زمانی که تن به آب نزده‌ایم، نباید نگران غرق شدن باشیم.

    کوچک کردن
  2. تمام ذرات بی‌جرم با سرعت نور حرکت می‌کنند؛ از جمله فوتون، گلئون و امواج گرانشی که به ترتیب حامل اندرکنش‌های الکترومغناطیسی، هسته‌ای قوی و گرانشی هستند. اما ذرات جرم‌دار همواره باید با سرعتی کمتر از سرعت نور حرکت کنند. اجرام مادی فقط می‌توانند به این سرعت نزدیک شوند، اما هرگز نمی‌توانند به سرعت نور بادامه مطلب ...

    تمام ذرات بی‌جرم با سرعت نور حرکت می‌کنند؛ از جمله فوتون، گلئون و امواج گرانشی که به ترتیب حامل اندرکنش‌های الکترومغناطیسی، هسته‌ای قوی و گرانشی هستند. اما ذرات جرم‌دار همواره باید با سرعتی کمتر از سرعت نور حرکت کنند. اجرام مادی فقط می‌توانند به این سرعت نزدیک شوند، اما هرگز نمی‌توانند به سرعت نور برسند. به عبارت دیگر، اگر جرم نداشته باشید، می‌توانید با سرعت نور حرکت کنید؛ اما اگر جرم داشته باشید، هرگز به این سرعت نخواهید رسید.

    اما به طور خاص و در دنیایی که ما در آن زندگی می‌کنیم، محدودیت‌های دست و پا گیرتری هم وجود دارد که باعث می‌شود حد سرعت محدودکننده‌تری برای ماده وجود داشته باشد یعنی سقفی که کمتر از سرعت نور است.

    سرعت نور و سرعت عالم

    سرعت نور و سرعت عالم

    وقتی دانشمندان درباره سرعت نور صحبت می‌کنند، منظورشان از ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ (دویست و نود و نه میلیون و هفتصد و نود و دو هزار و چهارصد و پنجاه و هشت) متر بر ثانیه، به طور غیرمستقیم «سرعت نور در خلأ» است. تنها در غیاب ذرات، میدان‌ها، یا محیط واسطه است که می‌توان به این حد نهایی سرعت رسید.

    حتی در این شرایط، تنها ذرات و امواج بی‌جرم هستند که می‌توانند به این سرعت دست یابند. این ویژگی فوتون‌ها، گلئون‌ها، و امواج گرانشی را در بر می‌گیرد؛ اما دستکم و در حال حاضر، موجودیت دیگری در عالم نمی‌شناسیم که از این ویژگی برخوردار باشد.

    کوارک‌ها، لپتون‌ها، نوترینوها و حتی ماده تاریک فرضی به طور ذاتی جرم دارند. اجرامی مثل پروتون‌ها، اتم‌ها و انسان‌ها نیز که از این ذرات ساخته شده باشند، همگی جرم دارند. در نتیجه، آن‌ها اگرچه می‌توانند به سرعت نور در خلأ نزدیک شوند، اما هرگز به این سرعت نخواهند رسید. اهمیتی ندارد چقدر انرژی برای این کار صرف کنید، سرعت نور حتی در خلأ برای همیشه دست‌نیافتنی باقی خواهد ماند.

     

    کوچک کردن
  3. از آنجا که قوانین فیزیک بدان معنی است که شما نمی توانید سریعتر از نور سفر کنید - رسیدن به جایی فراتر از منظومه شمسی زمان زیادی طول می کشد. بسیاری از مردم تلاش زیادی می کنند تا راهی برای دور زدن محدودیت بیابند. با این حال ، نسبیت خاص مطمئناً سفر FTL را ممنوع می کند - و شبه علمی که در آن مردم درباره کادامه مطلب ...

    از آنجا که قوانین فیزیک بدان معنی است که شما نمی توانید سریعتر از نور سفر کنید – رسیدن به جایی فراتر از منظومه شمسی زمان زیادی طول می کشد.

    بسیاری از مردم تلاش زیادی می کنند تا راهی برای دور زدن محدودیت بیابند.

     رسیدن به سرعت نور

    با این حال ، نسبیت خاص مطمئناً سفر FTL را ممنوع می کند – و شبه علمی که در آن مردم درباره کرم چاله ها ، سفیدچاله ها ، محرک های آلکوبیر و غیره صحبت می کنند – به سادگی نمی توانند کار کنند زیرا به چیزهایی که وجود ندارند متکی هستند – جرم منفی یا انرژی منفی . اگر آنها کار می کردند ، مشکلاتی را با “علت و معلول” ایجاد می کردند که منجر به انواع پارادوکس های تند و زننده می شد (مانند سفر در زمان).

    بیشتر مردم به دنبال ابزاری برای جلوگیری از مشکل ، به دنبال ایرادی در نظریه نسبیت می گردند – به امید این که به سادگی نادرست باشد. اما این ظریه به طرق باورنکردنی آزمایش شده است – و تا کنون ، مطابقت کاملی با واقعیت دارد. اگر در نظریه نسبیت خطایی وجود داشته باشد – باید در قلمرو بسیار مبهمی باشد که هنوز آزمایش نشده است … و در این مرحله ، تقریباً مشخی شده که “نحوه کار جهان چگونه است”.

    پیامد این امر این است که هرگونه تصور از اینکه انسان بتواند به طور معمول بین ستارگان سفر کند تقریباً غیرممکن است.

    این یک واقعیت تأسف بار است – اما برای بسیاری از ما که با تماشای فیلم های علمی تخیلی مانند StarTrek بزرگ شده ایم – جایی که ماجراجویی و کاوش بین سیستم های ستاره ای هیجان انگیز و جالب است – این یک ناامیدی بسیار عمیق است.

    در حقیقت ، ما هیچ راه واقع بینانه ای برای رساندن یک فضاپیمای بزرگ به هر چیزی نزدیک به سرعت نور نداریم. سریعترین فضاپیمای “واقع بینانه” با قابلیت بشر که ما تا به حال در مورد آن فکر کرده ایم می تواند تنها به ۱۰٪ سرعت نور برسد – و ایده هایی مانند “StarShot” محدود به کاوشگرهای بسیار کوچکی است که پس از پرتاب راهی برای کند شدن مجدد ندارند.

    بنابراین بدون برخی فناوری های بنیادین مانند تولید و مهار قابل اعتماد ضد ماده در مقیاس بزرگ – احتمالاً هرگز از منظومه شمسی خارج نخواهیم شد مگر اینکه راهی برای افزایش بنیادین طول عمر انسان بیابیم – و ساعت های بیولوژیکی خود را کند کنیم تا بتوانیم تحمل کنیم. سفرهای هزار ساله

    اما این سرعت نور نیست – این فقط یک چگالی انرژی است.

    بدون آن – انسانها در منظومه شمسی گیر کرده اند – و تقریباً در ۵ میلیارد سال آینده که هیدروژن خورشید تمام می شود ، محکوم به نابودی هستند.

    کوچک کردن